pastoraal team

Leden van het pastoraal team:

priester, pastoor  Vicaris drs. W.M.F. Wiertz
pastoraal werker  R. Grossert
pastoraal werkster  Ch. van de Walle
pastoraal werkster  K. Van de Wiele


Priesterassistent in onze parochie:

priesterassistent pater J.G.M. Reurs, sm


Teamassistente:

teamassistente Chantal van Iwaarden-van den Bergen

 

pastoor Wiertz

pastoraal team WielSedert eind 2014 ben ik pastoor van de Sterre der Zee-parochie in Zeeuws-Vlaanderen, alsook, vanaf datzelfde moment de pastoor van de Elisabeth- en de Andreasparochie. Ik combineer deze uitgebreide opdracht met het werk van vicaris van de bisschop, waar ik voor een dag in de week invulling aan mag geven. Ik ben in 1958 geboren in Kerkrade, Zuid-Limburg, als oudste zoon in een gezin van vier kinderen. Na een niet afgeronde studie bestuurswetenschappen in Leiden en een afgeronde studie pastoraaltheologie aan de Universiteit voor Theologie en Pastoraat in Heerlen, ben ik in 1989 door bisschop Ernst welkom geheten als kandidaat voor het bisdom Breda. In 1991 mocht ik uit handen van bisschop Ernst de priesterwijding ontvangen in de parochiekerk van Halsteren. Dat was binnen mijn eerste 'werkplek' in ons bisdom, toen nog de regio Halsteren, inmiddels de Christoffelparochie. Eerst was ik daar werkzaam als parochievicaris, de laatste jaren als pastoor. Na in totaal elf mooie jaren daar benoemde bisschop Muskens mij eind 2000 in de Michaelparochie te Breda en in de Willibrordusparochie te Teteringen. Later uitgebreid met de Franciscusparochie en de Haagse Beemden. Uiteindelijk geworden tot de Augustinusparochie. In totaal heb ik in Breda veertien jaar mogen werken en leven. In die tijd ben ik ook van Breda gaan houden. In diezelfde tijd was ik ook, vanuit benoemingen van de verschillende bisschoppen, eerst deken van het dekenaat De Baronie en later vicaris van het vicariaat Breda. Tegelijkertijd was ik als praktijkcoördinator verbonden aan de Priester- en Diakenopleiding Bovendonk in Hoeven, waar ik de laatste jaren conrector mocht zijn. Bovendien was ik waarnemend pastoor van Bavel, Ulvenhout en Etten Leur. Vervolgens liep de weg van mijn werkzame leven, als mijn antwoord op de vraag van bisschop Liesen, naar Zeeuws-Vlaanderen, waar ik nu met u allen -en daarmee begon ik mijn verhaal- alweer ruim drie jaar mag werken en leven. Een gebied dat volkomen onbekend en vreemd voor mij was wordt mij steeds dierbaarder. Een bijzonder goede ontwikkeling! Ik zie met vertrouwen uit naar de jaren die nog voor mij liggen. Met u allen hoop ik de rooms-katholieke Kerk in Zeeuws-Vlaanderen op een goede manier present te laten zijn. Onze Willibrordusbasiliek, een van de drie basilieken van ons bisdom, mag daarbij een rol van betekenis spelen. Ik hoop van harte dat u allen, in de Sterre der Zee-parochie, (maar ook u allen in Zeeuws-Vlaanderen), dit zo met mij kunt zien.

pastoraal werkster K. Van de Wiele

pastoraal team Katrien15 augustus 1996. Deze datum staat op mijn allereerste benoemingsbrief, Mgr. Muskens was toen de bisschop van het bisdom Breda. Na mijn studie godsdienstwetenschappen aan de Katholieke Universiteit van Leuven en een extra jaar pastoraal vormingswerk, gaf ik een jaar lang met veel plezier godsdienstles op verschillende middelbare scholen. Maar mijn hart lag ergens anders. Tijdens de stage die hoorde bij de opleiding pastoraal vormingswerk, werd ik gebeten door de ‘parochiemicrobe’. Ik reageerde op een algemene vacature vanuit het bisdom Breda en volgde de opleiding Praktische Vorming Pastoraat aan de universiteit van Tilburg, en ondertussen begon ik als pastorale werkster in de regio Midden Zeeuws-Vlaanderen, de latere Elisabeth-parochie. Heel wat jaren later volgde een nieuwe benoeming van Mgr. Van den Hende voor de parochie H. Maria Sterre der Zee, 1 februari 2012 om precies te zijn.

Ik houd vooral van het vanuit geloof contact maken met mensen en het met mensen mee op weg gaan. Echt contact maken, echt ontmoeten en zeker ook ont-moeten. Ook de afwisseling in het werk vind ik heel prettig. Afwisseling in de taken, maar zeker ook in de mensen, die je ontmoet. Zo kan je op één dag een uitvaart, een voorbereidende vergadering en doopvoorbereiding op je weg vinden en nog van alles daar tussendoor, dat soms zomaar op je pad komt.

Door al die jaren in het pastoraat heen, heb ik zowat alle aandachtsvelden onder mijn hoede gehad, van eerste communie tot rouwzorg, van caritas tot het vormsel en doopcatechese, helaas ook meerdere malen niet gespaard gebleven van het hele gebeuren rond kerksluitingen en inkrimpen,….

Aanwezig mogen zijn op de breukmomenten van het leven vind ik nog steeds heel apart. Dat mensen je vertrouwen geven en een stuk van hun levensverhaal zomaar aan je toevertrouwen. Bij de mooiste momenten van hun leven, maar zeker ook bij de dieptepunten. Op die momenten probeer ik ‘echt’ te zijn , authentiek en dan ontstaat al snel een lijntje tussen mensen, maar vaak ook een lijntje met geloven, hopen, vertrouwen, liefhebben,...

En nee, het pastoraat is niet altijd een feest. Het kan ook zwaar zijn. Zeker op die momenten, dat het keihard binnenkomt dat je nooit genoeg kan dan, dat er veel meer te doen is dan kan. Dat er veel meer noden zijn dan je kan behappen. Dat tijd en sfeer weerbarstig is, dat dingen te snel of net veel te traag gaan. Dat je botst op de grenzen van het pastoraat, op de grenzen van het instituut.

Ik hoop ook nog de komende tijd voldoende enthousiasme, hoop, vertrouwen en geloof te hebben om mijn steentje te kunnen bijdragen.

Katrien Van de Wiele