201116 beste parochianen wielNoodgedwongen groet ik u allen hartelijk vanuit mijn woon- en leefomgeving. Een heupoperatie is er de oorzaak van dat ik even niet actief kan zijn.
Ik hoop van harte dat het goed mag gaan met uzelf en met allen om u heen. Ik weet dat ook in de afgelopen weken niets stil heeft gestaan. Er zijn mensen gestorven. Mensen ziek geworden. Er is ook maatschappelijk van alles aan de hand en in Amerika werd in de persoon van Joe Biden een nieuwe president gekozen. Er is van alles gebeurd, zoals dat steeds en steeds weer gebeurt.
We leven met zijn allen in een moeilijke en beperkende tijd. Jongeren kunnen niet veel. Ouderen ook niet. En daar komt voor velen de angst nog bij. Gelukkig zitten we allemaal in dezelfde schuit, wereldwijd. Iedereen heeft ermee te maken. Hoe lang het nog duurt? De vraag of dit de beperkingen zijn of dat er nog weer andere zullen komen? Wat kunnen wij als Kerk doen en betekenen?
Lieve mensen, gelukkig is de Kerk ook een constante. En mag en kan ze dat zijn. We komen samen in onze ontmoetingen met de Heer, we kunnen maar met weinigen samenkomen, maar we komen samen.
Misschien mag ik, waartoe ik eerder ook al opriep, maar waartoe zeker ook nu in deze laatste periode van het jaar opgeroepen mag en kan worden, u, jou, ertoe uitnodigen heel klein en bescheiden jouw van harte ‘op anderen betrokken zijn’, zichtbaar te maken en woorden te geven. Ik denk dan aan een telefoontje, een kaartje, een tekening, een appje, een mailtje en wie weet wat er nog meer zou kunnen. Zo’n klein gebaar is fijn voor de ontvanger, maar ook voor de ‘zender’. Het maakt ons met elkaar ook sterker!
Beste allemaal, nog vier weken zeker sta ik aan de zijlijn. Met de hoop en de verwachting dat ik daarna voldoende mag zijn hersteld.
Ik weet dat onze parochies en wij allen in de goede handen zijn!

Met een hartelijke groet,
pastoor Wiel Wiertz